Annemin bende hikayesi var, bilmeden miras bıraktığı aslında 

Bilemeden göçüp gittiği bu dünyadan...

Soramadan, söyleyemeden yarım kalan...

Elinden geleni yaptı çocuklarını büyütürken

Gördüğünü gösterdi sadece...

Aslında belki de gördüğünden fazlasını verdi bize...

Hiç sevdi mi, söyleyemeden gitti buralardan...

Hiç sevildi mi, anlayamadan belki de...

Belki de sevgiyi hiç bilmeden kaçarcasına gitti...

Bir kızgınlık var sanki içimde...

O'na karşı...

Hiç söyleyemediğim, yeni farkettiğim belki de...

Çıksın artık benden, aksın içimden kelimeler...

Belki duyan olmaz ama rahatlatır beni kendimce...

Kim bilir belki de annem anlar beni gittiği yerden,

Fısıldar melekler cevabını O'nun cennetinden...

Kim bilir belki benim çocuklarımdan duyarım cevapları

Belki Onlar da benden kalan hikaye anlatır sadece...

Miras bıraktı bana herkesi idare etmeyi, alttan almayı...

Ağır geldi artık bana taşıyamıyorum mirasını...

Reddetmeyi öğretmedi bana, hep kabul ettim ömrüm boyunca...

Anneden kalanı nasıl kabul etmez ki insan...

Kim bilir ben neler bırakıyorum çocuklarıma miras olarak

Öfkem kalırsa onlara çok üzülürüm doğrusu...

Ben nedenini bulamadan öfkemin, kimseye kalmasın benden sonra

İstemem nedensiz öfkenin zarar vermesini kimseye...

Az kaldı geliyor cevap biliyorum, hissediyorum içimden...

Bulunca ilan edeceğim herkese, ibret olsun diye...

Alttan almayı öğrendim çok küçük yaşta...

Gizlenmeyi, pasif kalmayı, 

Sessiz olmayı meziyet saydım hayatımda...

Kendime sordum senelerce,

Neden hüzünlüyüm ben hep diye,

Neden yalnızım kalabalıklarda...

Ben yoktum ki gittiğim yerlerde, bedenim vardı sadece...

Maskemle gezdim yıllarca insanların içinde...

Maskemi pürüzsüz cilt saydım onca sene...

Çıkarınca maskemi kendimi görürüm diye baktım aynaya,

Öfke gördüm gözlerimde...

Kızıyordu maskenin ardındaki bana;

Sakladın yıllarca ne oldu bak halime, görünmeyen sivilceler sardı cildimi

Bulabilecek misin nedenlerini diye...

Olsun, nedenlerini bilmesem de bana ait değil mi onlar,

Ben sebep olmadım mı onların varlığına...

Onlar sebep olmadı mı bu satırları yazmama,

Şimdiki ben olmama...

Kabul ediyorum artık yaşadıklarımı,

Öfkemi ve görünmeyen sivilcelerimi...

Ben görüyorum artık onları, yetmez mi buda bana...

Fırlatıp atıyorum maskemi yıldızlara doğru...

İhtiyacım kalmadı artık ona, ben buldum kendimi...

Kucaklıyorum sevgi, şefkat vede şükranla...

Kavuşuyorum benliğime tüm ruhumla...

Kabul eden, sonsuz şükranla...