ÖZGÜRLÜĞÜN ASALETİ                                         10 Kasım 2021

Uzandı dizlerime bütün tedirginliğine rağmen… Tüm saflığı, sevgi ve şefkat arayışı ile…

Bıraktı kendini benim ellerime… Nasıl da sevgiden yoksun kalmış, nasıl da hissedememiş şefkati…

Benden diliyordu sanki, bütün ruhu ve bedeni…

Hissettim onu ve dileklerini…

Kızmışlığım vardı ona daha önce. Biliyordu hepsini, çekiniyordu varlığımdan…

Uzanıp çekingenliğini almak istedim üzerinden, bir tülü çeker gibi… Fakat sonra vazgeçtim, anda kalırsa anlayacağını hissederek…

Anladı ve bıraktı çekingenliği usulca, sevgi ile…

Varoluşta bir değil miydik zaten… Bilmiyordu, hissedemiyordu…

Elimden geleni yaptım o güzel ruhu için kalpten… Tanrı’nın şefkatini, sevgisini ve birliği hissedebilmesi için…

Bilmiyorum farketti mi birliği ama ben hissettim onun rengini…

Rengini görmesini istedim ta derinlerden… Sonunda, gelenekselliğe ve acılara geçit vermeyen rengi seçti sonsuzluğun içinden…

Aslında dur demek istiyor yaşamındaki müdahalelere… Fakat çekindiği bir şey var çözemediği, henüz fark edemediği…

Eleştiriler yıkıyor belki ruhunu ve bedenini… Vazgeçemiyor bağlı olduklarından. Daha bırakmayı öğrenecek henüz çok geç olmadan…

Bilmiyor daha vazgeçmenin özgürlük olduğunu… Hatta kendi ruhunun özgürlüğü aradığını ve ona adandığını…

Tanıdık geliyor tüm bunlar sanki bana… 

Tebessüm ediyorum bütün yaşanmışlıklarla sadece… 

Anlayacak zamanla ve kendi bulacak özgürlük yolunu en büyük asaleti ile…

                                                                          

 Bu yazı gerçekleşen bir meditasyon seansına özel kaleme alınmıştır. Özgürlüğü bulması ve tatması dileğiyle...